Confiteor

Płeć. Ostatnio często mnie dotyka, ten temat. Męski toporny telefon, męskie grube papierosy- wszystko takie jest męskie. Samcza agresja i samcze wygibasy w Ibizie. Świetlicki też nie chciał żyć w kraju gdzie „ideałem mężczyzny jest ksiądz albo handlarz”. Włosy na żel, alufelgi. Szeroki zderzak, który mówi „tym samochodem jedzie facet” i piesek z kiwającą główką mówi, że testosteron wylewa się uszami- pewnie dla tego mają brudne. Wyciągając czerwone Marlboro (DR- bez aluzji) i przy każdy otwarciu paczki wyrywa się krzyk- były takie listy w Harrym Potterze- hej laska, patrz jakie pale, mam tak grubego i długiego jak te moje papierosy- czyli jakieś 10cm. Ostrą wódę leją w gardło, ale nie jak Beata by ukoić żal tylko żeby ŻAL robić i nie pić tylko opowiadać ile się wypiło (ŁG- bez aluzji).

Basowy ‘brecht’ razem z wygiętymi nadgarstkami, entuzjastyczny pisk razem z barami rozpiętymi na szerokość korytarza. Na NK zdjęcie z motorem, w opisie „Ave Legia”. Celem życia kilka browców w sobotę wieczorem i obowiązkowo zdjęcie żeby wszyscy widzieli. Nie to, żeby mi to oni jakoś specjalnie zawadzali, wręcz przeciwnie! Kolorują rzeczywistość, dodają jej trochę charyzmy i temat na bloga. I tak bez puenty kończę bo nie wiem jak a nie chce skończyć źle, bo MĘŻCZYZNĘ poznaje się po tym jak kończy.

Dlaczego trzeba palić książki?

Są dwie szkoły. Jedna z nich mówi, że każdy powinien czytać książki. Druga że powinno się je spalić. Szczerze powiem, że nie wiem za którą ze stron się opowiedzieć. Patrząc na to z jednej strony dla większości społeczeństwa i tak nie istnieją. Nie przeczytali żadnej książki poza kilkoma lekturami ze szkoły podstawowej. W ich salonie stoi encyklopedia wydawana w odcinkach i kilka lektur wygranych w konkursach. Żyją sobie w błogiej nieświadomości otaczającej ich wiedzy- słusznie. Ci którzy chcieliby jeszcze coś poczytać nie mają utrudnionego do książek dostępu. Najgorszym elementem są jednak ludzie, których umysł nie dojrzał jeszcze wystarczająco do czytania niektórych książek i przyswajania informacji i pewnie nigdy nie dojrzeje. Są to ludzie zwyczajni, szarzy i bezwartościowi, którzy za wszelką cenę próbują stać się oryginalnymi. Przeczytaną idee potrafią uznać za swoją własną. Wyciągną z niej DNA, zmutują je i z nalepką GMO będą sprzedawać przy każdej nadarzającej się okazji. O tyle o ile w rozmowach z ludźmi z trzeciego świata GMO-wskie idee są wartościowe, o tyle w Europie budzą sprzeciw ekologów i rozumu- przede wszystkim. Szlak mnie trafia kiedy słyszę jak ktoś poglądami starożytnych filozofów podpiera teorie Browna (oczywiście zaadaptowane w „odpowiedni” sposób), jak wspomina zasłyszane na Discovery informacje z takim przejęciem, że gdybym przestał nad sobą panować i zaśmiał się- doskoczyłby mi do gardła rozszarpując krtań. A ponieważ martwię się o mój „komin” nie śmieję się w takich sytuacjach. Owi osobnicy niezwykle lubują się w tematyce wojennej. Jeśli powiesz, że zamawiasz z Allegro replikę granatu z I WŚ a oni z kurwikami w oczach zaczną dopytywać się o szczegóły UCIEKAJ! Jeszcze dwie minuty a będą mówić o broni jądrowej Hitlera, wszechmocnych lożach masońskich lub Żydach rządzącymi świtem.

W pojęciu ogólnokulturowym mówi się o nowobogackich, który nikt chyba nie sprecyzował lepiej niż Molier („Mieszczanin szlachcicem”- polecam) , w kręgach intelektualnych występują również tacy. Kiedy spotykam ich na swojej drodze, zwabiony zapachem ‘bratnich dusz’ szybo orientuje się co jest grane. Kończę na ziemi miotając się konwulsjach i spazmatycznych drgawkach. Aby oszczędzić sobie tych nie przyjemnych doznań opowiedziałbym się za paleniem książek, przecinaniem światłowodów i tłuczeniem telewizorów.

Jak co roku.

Oby było ciepło. Mam nadzieję, że godziny spędzone na cmentarzu nie doprowadzą do odmrożenia mniej lub bardziej intymnych części ciała. Jak co roku dowiem się o kilku nowych kuzynach, wujkach, ciotkach etc. Jak co roku wszyscy prawić będą swoje konwenanse. „A jak tam w szkole?” „A jaki profil?” „A gdzie na studia?” I jak co roku pielęgniarkom, że medycyna, sędziom, że prawo, budowlańcom, że inżynieria. W między czasie, pod wpływem naporu różnych ludzi rozstrzygną się konkursy na najbardziej tandetną, złożoną z plastikowych kwiatków kompozycję oraz najbogatszy znicz.
Jak co roku odbędzie się pokaz mody 1. Listopadowej. Popularnością obrastają białe kozaczki, różowe, pikowane kurteczki oraz bluzy z napisem JP.

W pewnym momencie wbiegnie ksiądz z charczącym głośniczkiem i odprawi mszę żałobną. Wszyscy w skupieniu modlić się będą… średnio do kazania. Potem już tylko: „A jak tam interesy”, „Słuchaj mam nowy przepis na sałatkę”, „Gośka urodziła”, „Zmieniłem samochód” itp. itd.

Kiedy wszystko się skończy lub zsinieją Ci palce zapakujesz się do samochodu. Potoki aut wyleją się spod cmentarza. Odniesiesz wrażenie, że wszyscy jadą w Twoją stronę.
Zajeżdżając do domu usłyszysz o akcji znicz, ile zabitych, ilu rannych i że sukces Policji.

Powodzenia, ja już się boję. A może będzie mała gorączka? ;)

Chopin? Tfu!

Po dwóch, ciężkich dla nas wszystkich tygodniach zakończył się 16. Konkurs Szopenowski. Ileż można?! Podobno wszystko może być trucizną- to zależy tylko od ilości. Jeśli uznać te słowa za prawdziwe to Fryderykiem można już zwracać. Z nosa cieknie mi „Etiuda Rewolucyjna”, kicham „Walcem minutowym” a „Grand Valse Brilliante”… nie, ten akurat mi się miło kojarzy.



Zresztą czego można było się spodziewać po sezonie na grypę w Roku Chopinowskim. Polacy bardzo przejęli się swoim wirtuozem. Kupić można porcelanowe nosy Chopina i grające maskotki, spotkać ławki w kształcie fortepianu czy przejścia dla pieszych w formie klawiatury. Drżę na myśl, że 2011 może stać się rokiem Miłosza. Co nas czeka? Kapiący z nieba atrament? Doklejane brwi pana Czesława? Strach się bać.

Jak współtworzyć "Inny Świat"?

O godzinie 5:30 wszyscy zebraliśmy się w miejscu, które wcześniej wyznaczyła Pani Kierowniczka. Zaopatrzeni w kilka kromek czerstwego chleba i butelkę wody mineralnej. Wszystko skrzętnie spakowaliśmy w ubiegłoroczne plecaki szkolne, których przydział nie był systematyczny. Nadjechał. Rzuciliśmy się na drzwi wejściowe. Ściany wylepione były tekturą i pozostałościami po naszych poprzednikach. Ta część podróży mijała w miarę spokojnie. Mogło to być spowodowane stanem letargu o tak wczesnej porze, albo przez przyjemny zapach perfum, który jeszcze nie zwietrzał. W głowach kłębiły się tysiące myśli- gdzie tym razem, jak wysoko… ? Więcej o przeżywaniu podróży opowiem w drodze powrotnej.

Dojechaliśmy. Wszyscy rzucają się na wiadra, ale tylko zaradni biorą również drabiny. Jest. Pierwsza wpadła do wiaderka zawieszonego na szyi. Po tym jak sznurek kilka razy zaczął wżynać się w kark wyruszasz z wiadrami w nadziei, że tyle wystarczy. Biegniesz przez chaszcze rozdzierając gałęzie, ale nie maczetą jak u Cejrowskiego, tylko nosem bo spracowane ręce są zajęte. Po przejściu trzeciej wiorsty przychodzisz do spisu. Stajesz się jednym z setek numerów.
Po którymś wiadrze zaczynasz słuchać tego co dzieje się dookoła.

-Przepraszam, czy mogę dorwać u Pana wiaderko?-
-Ale dlaczego u mnie?-
-Bo tu są duże wiśnie, a Irena jest o pół wiadra do przodu-
O_o -Nie bardzo-
- Co to za ludzie! Chamstwo się szerzy! Zero szacunku dla starszych! Czego was uczą w tych szkołach!
Odeszła


-Przepraszam, czy mogę pożyczyć drabinę?-
-Ale ja targałam ją przez cały sad, na początku było dużo drabin, dlaczego Pani jednej nie zabrała? Proszę.-
Drabiny nie odzyskała.


-Nie wie Pani ile będą płacić za wiadro?-
-2 kopiejki-
-Что?! Przez tyle lat to samo, a przecież inflacja poszła w górę!


„To pojęcie zna pewnie z któregoś z wydań Agorobiznesu” Myślę i zajmuje się wspinaczką po drzewach. Tu rodzi się koncepcja nowej adaptacji King-Konga. Wielka małpa skacze po drzewach bo zostawiła na czubku dwie wiśnie. Marzenia o Oskarach i globach przerywa koniec pracy.


Do kolejki po pieniądze.
Nad głową słychać głosy, że oni ostatni raz, że onie nie są niewolnikami, że to śmiechu warte, że wyzysk, że prywaciarze.

Podczas wypłacania uwidaczniała się struktura społeczna zbieraczy. Podjeść po wypłatę mogły w każdym momencie Panie Kierowniczki z każdej wsi. Do nich też należał przywilej delikatnej sugestii kto chciałby odjechać jako pierwszy. Level niżej byli zwykli pracownicy. Posiadali oni największe ilości wiader. Często uskarżali się na najdziwniejsze rzeczy. Niżej była tylko młodzież i dzieci.
W kadrze kierowniczej zamykało kilka poziomów. Najważniejsi byli właściciele sadu i do nich należało ostatnie słowo. Niżej były ich dzieci. Najmniej znaczący, na pograniczu światów, byli „wysypywacze”. To oni np. decydowali kiedy wiadro jest nie pełne. Zabawowi zbieracze często wchodzili z nimi w miej bądź bardziej inteligentne z nimi dyskusje.


Każdy ściska w brudnych palcach zwoje pieniądze. I znowu niczym szwadron kawalerii bierzemy szturmem drzwi. Jedna chorągiew na tylnie, druga na boczne drzwi. Wszyscy zapakowani. Ściśnięte, spocone ciała skazane na obcowanie ze sobą na wybojach, padołach i wzgórzach nierównych dróg.

Mówi się, że jadąc samochodem i słuchając radia stwierdza się, widok zza okna mógłby być teledyskiem każdej piosenki. Jadąc tym busem, można poczuć namiastkę warunków w jakich wieźli „ich” „tam”. I tu można zanucić tylko jedną piosenkę- „A my tak łatwo palni”.

Jak rozpoznać wyjątkowych ludzi?

Wyjątkowo często spotykamy na swojej drodze wyjątkowo cofniętych konserwatystów. Może to być znajoma babci, upierdliwy sąsiad z parteru lub zbyt często odwiedzający nas wujek. Tę obszerną grupę społeczną charakteryzuje kilka faktów z ich życia, a mianowicie: głosowali na Kaczyńskiego, często podkreślają, że byli dziś na mszy i do podobnych deklaracji zmuszają Ciebie, chętnie wprowadziliby chłostę w polskim szkolnictwie, najlepiej na wejście- bambusem po nerach i po zajęciach jeszcze raz, żeby i w domu był spokój etc. Jeśli mimo wszystko będziemy mieli problem co do przynależności gatunkowej, któregoś z osobników spróbujmy podsłuchać jego rozmowę. Ludzie z rodziny Homo conservatis są wyjątkowo płodni w przesycone specyfiką stwierdzenia, typu: „Teraz to już się ludziom we łbach poprzewracało”- na wieść o nakazie zbieraniu z chodnika odchodów swoich pupili; „Jaka parnota, kiedyś to nie było takich upałów”- po spojrzeniu na termometr i odczytaniu 30 °C; „Nie wydziwiaj! Jak ja byłam mała to mieliśmy jedną parę butów na trójkę rodzeństwa!”- w reakcji na sprzeciw wnuczki przed włożeniem bluzki z Ben 10; „Koniec świata idzie: cały czas powodzie, jak nie powodzie to upały, baby z babami się żenią, jak nie to robią dzieci w próbówkach, świnie tanieją- jak nie to papierosy idą w górę etc. etc. etc.. Albo zrzędzą na swój los, albo zazdroszczą komuś szczęścia, albo zrzędząc na swój los życzą komuś nieszczęścia. W razie bezpośredniego kontaktu bezzwłocznie należy zaczesać grzywkę na bok, wciągnąć koszule w spodnie pokłonić się nisko i … uciekać! Jest też druga opcja jeśli jesteś hardcorem możesz wdać się w jałową dyskusję i po półgodzinnej argumentacji swoich poglądów zostać skwitowany wyjątkowym: „Ta dzisiejsza młodzież to naprawdę…”

Jak się bawi na festynie

Na wsi, jak to na wsi. Dużo się nie dzieje. Ktoś się pobije, ktoś napije, ktoś poplotkuje i to wszystko. Ale od czasu do czasu, zazwyczaj dwa razy w roku, jest wielkie wydarzenie. Urządza się festyn. Zaprasza się budki z piwem, nieśmiertelne stragany z łańcuszkami NIKE oraz moje ulubione- dmuchane zjeżdżalnie. Zmierzamy dumnym krokiem w stronę znajomych z okolicznych wsi. W tle rozmów słychać jedną z tych tysiąca piosenek, których nikt nie słucha, ale wszyscy znają jej słowa. Kupujemy coś do picia (pod słowem ‘coś’ najczęściej kryje się piwo ze sklepu, bo w budce jest za drogie). Marnujemy w ten sposób kilka godzin. Wreszcie, przychodzi czas na zabawę. Wynajęty jest grajek, który w okolicznej remizie przygrywa tańczącym dzieciom i rozmawiającym dorosłym, później rozmawiającym dzieciom i tańczącym dorosłym, jeszcze później śpiącym dzieciom i śpiącym dorosłym. Kadra techniczna cały czas dba o prawidłowy przebieg imprezy: sprzedaje piwo, wynosi śpiących dorosłych i przebiega parkiet wzdłuż i wszerz z wiadomych, tylko dla osób wtajemniczonych przyczyn. Młodzież, która „już jest dorosła” chowa się gdzieś w kąt i pałaszuje nabyte łakocie: piwo, papierosy, czasem tanie wino, młodzież, która wie że nie jest jeszcze dorosła, najczęściej wypija piwo symbolicznie ukryta i bawi się z nieśpiącymi dorosłymi. Wieczór, albo nawet noc, mija pod znakiem zabawy, nawiązywania nowych znajomości, dawaniu i dostawaniu po mordzie oraz wynoszeniu śpiących dorosłych. Po takim iwencie wieś ożywa na nowo. W sklepie słychać rozmawiające starsze panie, które widziały, choć tam nie były, kto, jak, z kim i dlaczego; wrzeszczących panów, którzy przyszli na klina oraz ludzi w przedziale 16-30 lat rozmawiających teatralnym szeptem która się tam opierała o płot. Nic tylko czekać na następny festyn ;).